عشق دق الباب نمي كند, مؤدب نيست. سر به زير نيست, مطيع نيست...

عشق ديوار را باور نمي كند, كوه را باور نمي كند,گرداب را باور نمي كند, زخم دهان باز كرده را باور نمي كند, مرگ را باور نمي كند...

عشق در وهله پيدايي, دوست داشتن را نفي مي كند, ناديده مي گيرد, پس مي زند, له مي كند و مي گذرد.دوست داشتن نيز ناگزير در امتداد زمان عشق را دود مي كند, به آسمان مي فرستد, و چون خاطره اي حرام, فرشته ي نگهباني بر آن مي گمارد. عشق سحر است, دوست داشتن باطل السحر. عشق و دوست داشتن از پي هم مي آيند, اما هرگز در يك خانه منزل نمي كنند. عشق انقلاب است, دوست داشتن اصلاح. ميان عشق و دوست داشتن هيچ نقطه مشتركي نيست. از دوست داشتن به عشق مي توان رسيد و از عشق به دوست داشتن. اما به هر حال اين حركت از خود به خود نيست, از نوعي به نوعي ست. از خميره يي به خميره يي... و فاصله ايست ابدي ميان عشق و دوست داشتن, كه براي پيمودن اين فاصلهيا بايد پريد, يا بايد فرو چكيد...

برگرفته از كتاب "آتش بي دود" از نادر ابراهيمي