من مات تصویر توام

حواسم نیست

دارم خسته ات می کنم ؟ نه ؟

تو چقدر صبوری ...

چقدر ؟

مثل طرح واره ای گنگ ...

نمی دانم چه کنم !!!!

حالا که رو به بالا می شماریم، حواست باشد عددی را از قلم نیندازیم.

این و آن.

آن و این.

آدم های زیاد.

خانه های تاریک.

دل های سیاه.

می بینی چقدر راحت شک میکنند به هم. می ترسند از نیامده ای که برای دیگران آمده و برای نیامدنش دست هم را می بندند از پشت. و بعد نفس راحت می کشند که جستیم از خطر و چشم باز نکرده می افتند توی چاه. از آن ته خدا را صدا می زنند و فرق مستی عشق و مستی شهوت را نمی فهمند. خدا را آدم میکنند تا حرفشان را گوش کند  و سرش فریاد می زنند. بعد می گویند: " به آدم سجده نمی کنیم!" آه. من که منم بی خداتر از همیشه. کنار تو می نشینم و فلسفه بافی عشق میکنم. قربان صدقه ات می روم و به هر که به من و عاشقی ام بخندد می خندم. آه. کمی خودت را به من بچسبان. تنم سرد شده از سرمای زمستان نیامده! من که نمی دانم خدایم را پشت کدام در جا گذاشتم و برنگشتم. اما هر روز خدای پشت درم را شکر می کنم که تو را دیدم. آه. نه اینکه آه می کشم از غم. غصه را سپردم به خاطره. صبح ها پشت پنجره طلوع خورشید را نگاه می کنم و نمازم که قضا شد تکبیر می گویم. بعد از نماز هم فاتحه ای می خوانم برای مجید و مادر بزرگ و پدربزرگ. برای عمه مهران که بغلم می کرد. برای جده صد ساله ام که دیر مرد. برای رضا که خودش را سوزاند. برای علی که توبه اش مرگ بود از بالای پشت بام. برای مادر بزرگ و پدر بزرگ تو. برای شوهر خاله ات. وقتی مطمئن شدم خدا بخشیدشان... برای خودمان دعا می کنم. برای عاشق ها. برای عشق. برای فائزه و پویا که گذشتند از هر چه داشتند تا پیدا کنند هر چه نداشتند. برای مهدی و مینا. برای رضا ی تنها. برای مهسا و حمید. دلم که از غم دل فائزه و پویا آتش گرفت... دل تنگ ات می شوم. حسابی! آه. تا به حال از کسی آن قدر نرنجیدم که نفرین اش کنم. زود بخشیدم. اما گاهی دلم می خواهد بعضی ها را نفرین کنم. می دانم می گیرد. نمی دانم خدایم پشت کدام در است که زود صدایم را می شنود. حاجتم که می دهد زل می زنم به آسمان اش و می گویم چرا؟ چطور بندگی میکنم که اینطور خدایی می کنی! دلم تنگ اش شده. برای تو نرفتم. این ماه ها که می شد، برای تو نرفتم به خانه اش. اما می خواهم برای خودش بروم. خدا کند دل ات نگیرد. می گیرد؟ اگر می گیرد بگو به خدا می گویم نمی آیم. منتظرم باشد تا با تو بروم. آه. دل آدم های دور و برم مثل خودم شده. مثل رنگ چهره ام!

حوصله ام از این نوشته ها سر رفت. امشب هم منتظرم تا بیایی.

نمی توانم بگویم چطور مردانه و با تمام وجود دوستت دارم.

نمی توانم احساسم را مدام عریان کنم و برایت برقصم تا باور کنی.

نمی توانم. اما خودت ببین درون ندیده ام را !

دلدادگیم مضربی ست از نفس هایت

مثه همین بادی که الان داره پرده ها رو می رقصونه

که گلدون رو انداخت

و من به ریختن آبش خندیدم

مثه چشمام که تو خواب تو محو شدن

و مثه خیابون که شلوغه

و مثه مردم که می آیند و می روند

و مثه پنجره نیمه باز

و مثه ....

سراپا اگر زرد و پژمرده ایم

ولی دل به پاییز نسپرده ایم

چو گلدان خالی لب پنجره

پر از خاطرات ترک خورده ایم

خوشحالی های

زندگیم را

...

تمامی ندارد .

می بینم

ردپایت را

همیشه

کنار

رد پایم

با نگاهمان

چه راه ها که نرفتیم

با

هم

توی این عکسا چقدر خوشحالی.

خوشحالم.

.

.

آرام آرام دور خودم می چرخم

پیدایم کن

تو را به خدا ...

.

.

.

گفت : دودوتا .. ؟   گفتم : همونیه که میدونم !؟   گفت : شک داری ؟ ... دیگه هیچی نگفتم . نمیتونستم ببینمش، حسش کردم . لمسش کردم . مثه نسیمی که لای شاخ و برگ درختا میره و میاد ! لحظه به لحظه . نفس به نفس .

.

.

.

آهای .. تویی که خدایی ، که رفیق نیمه راه نیستی ونمیشی ، که جواب سلاممو دادی ، همیشه . میدونم که میدونی چه خبره . میدونی که میدونم هرچی بگی همونه ! میدونم که هیجوری نمیتونم از زندگيم محوت کنم .حتی برای مدتی ! گاهی چند قدم دورت کردم . نمیگم نمیدونم چرا ، چون خوب میدونم  ... دورت کردم و اونقدر دور خودم چرخیدم و چرخیدم که خوردم زمین ... و بعد رو کردم به آسمونت و گفتم : آره .. آره همونیه که تو میگی . بر منکرش لعنت اگه من باشم ! دوباره اومدی و دستامو گرفتی و...

.

.

.

آهای ... تویی که خدایی ، واسه من ... واسه  او .... واسه بودنمون ، گفتیم : قربة الی الـاـه.

بازم همونیه که تو میگی ! ... گفتیم که یادمون نره .

.

.

.

هرروز رکورد خودمو میشکنم ... از یکی دو صفحه شروع شده و حالا ، حالا فقط وقتی چراغ رو خاموش می کنم که، گم بشم ، لابه لای حرفام . هرچند تو پیدام می کنی ... ! کافیه باشی : که هستی .

نمیتونم ، داره گم میشه .... درست مثه نمیشه ! ... باورت میشه ؟

یه وقتایی که خیلی آرومم ( که تو ، خوب میدونی و می خوام بدونم که هرچی هست همینه و بس ) اون موقه ها حس می کنم ، خدا ، دستامو گرفته ... یخ دلم آب میشه ...گُر می گیرم تو بطن لحظه ها و ... بعدشم می بارم همه بغضمو .     

و چه چیز محتاج تر از کویر به باران !

.

.

.

گمونم داری پرواز منو می بینی ؟    نگاهت سنگین نیست ... می خندی و دل من پر میزنه .

این خط خطی بازی که فایده ای ندارد .

نه کور شدم نه کر.

فقط کسی را جز تو نمی بینم.

خودت درمانم کن.

امشب چشمهایت را ببند تا برایت لالایی بخوانم.

حسودی می کنم به خواب.

دستت را که من دادی. تب کن!

بگذار در تنت گم شوم.

مثل بچه ها گریه می کرد و مثل بزرگ تر ها فکر.

مانده بود چه کند.

کاش می مرد.

بی تابی می کرد و نمی دانست چه کند.

فقط دعا.

" یا من اسمه دوا و ذکره شفا "

بعد از آرامشی عجیب در آغوش هم.

انگار متولد شدیم.

آرام و بی دغدغه.

روزی بود هااااا

روزی ...

ممنون از همه اونایی که جمعمون رو شاد کردن

و ممنون از خدامون

خدا

و ا گ و یه ا گ ر ک ن م د ر د ه ا ی م ر ا ...

ه و ا

نور می خورد درست توی چشمهام

نمی دیدیم

...

بستمشان

..

می چرخم در هوا

ه و ا

نمیبینم

خود را

د ی گ ر

....

کمی به اندازه تنهاییم خسته ام

همین

۲۳ سال پیش

سلا م کردی به دنیا .

۳ سال ِ که با هم داریم به خورشید سلام می کنیم

عزیز ترینم

آرزوم در کنار تو بودن و موندن ِ

تولدت مبارک

۲۳ سال پیش

سلا م کردی به دنیا .

۳ سال ِ که با هم داریم به خورشید سلام می کنیم

عزیز ترینم

آرزوم در کنار تو بودن و موندن ِ

تولدت مبارک

تا مدهی بر بادم!

زلف بر باد مده ِ نامجو رو بخونی

.

.

وقتی

بلند

بلند

داره

باون میاد ...